eerdere
Statement
over het werk
Lenneke van der Goot
2021

Ik maak grote tekeningen, kleine tekeningen, site-specific installaties en murals. Ik probeer ruimtes te suggereren die toegankelijk zijn, begaanbaar zelfs, maar die de kijker geen houvast bieden. Soms in zwart en wit zoals het landschap van de maan, dan weer kleurrijk en zinderend, worden deze ruimten bevolkt door veelkantige objecten, precaire bouwsels, gewichtloze wolkenkrabber-kathedralen en kluwen- achtige kronkelsculpturen. In sommige tekeningen lijken objecten te zweven, in ander werk laat ik driedimensionale vormen uit het papier komen of is de tekening zelf een object geworden.

Het intrigeert me hoe de wereld om ons heen is opgebouwd: uit constructies, netwerken en systemen. In onze stedelijke omgeving lijkt elke vierkante meter voorbestemd en benut. We proberen onze omgeving te organiseren en reguleren, maar tegelijk worden we overspoeld met informatie en technologische vooruitgang die weer nieuwe mogelijkheden en perspectieven met zich meebrengen. Hoe kun je dit alles bevatten? Hoe vind je je weg? Hoe zorg je ervoor dat je niet wordt bedolven onder alle indrukken?

Het roept bij mij een gevoel op van desoriëntatie en een behoefte naar schoonheid en verwondering. Als reactie op onze rationele en functionele omgeving, vol prikkels en gegevens, gebruik ik mijn tekeningen om een eigen, metaforisch universum vorm te geven, dat fantasievol is en losgeweekt van de werkelijkheid. Een visuele weergave van een gevoelsstructuur van onrust en fascinaties. In mijn tekeningen poog ik de wereld te herdefiniëren. Constructies of bouwsels in mijn werk benader ik als dragers die ideeën en processen vertegenwoordigen. Je zou de getekende objecten ook als personages kunnen zien. Dansende, naar evenwicht zoekende, glanzende of wankelende personages. Dit is me pas echt duidelijk geworden sinds ik helemaal gestopt ben met het afbeelden van mensen. Sommige tekeningen verwijzen juist naar drukte en chaos. Lijnen in alle richtingen die als een patroon een hele achtergrond vullen, waar dan weer losse werken op te zien zijn, als vensters met andere perspectieven. Hier ervaar je de onmogelijkheid om alles in één keer te overzien en bevatten.

Mijn tekeningen zien er misschien uitgemeten en precies uit, ze zitten echter vol met imperfecties. Deze zijn een essentieel onderdeel en benadrukken het belang van het maakproces, inclusief foutjes en het zoeken naar de juiste vorm. Het hoeft niet te kloppen, het gaat in het werk om een geloofwaardige suggestie.